Birkaç gündür dinlediğim ve dinlemekten sıkılmadığım şiirden birtanesi sadece "sizin hiç babanız öldümü?" bu şiir beni alıp götürüyor bir yerlere dinledikce dayanamıyor hüzünleniyor insan ister istemez, ALLAH'a bin şükür babamda annemde sağ, Rabbim yokluklarını göstermesin inşALLAH, ama insan dinledikçe babasını kaybedenleri daha iyi anlıyor...

Düşünsenize babası vefat etmiş bir kişiyi, yolda giderken bir baba çocuğunun elinden tutsa ve yolda yürüse yüreği burkulur içi kan ağlar, gözleri dolar o an dünya kendisinin üzerine üzerine geldiğini düşünür ve dalar gider rüyalar alemine o an birisi tutsun elinden ister ama yoktur yanında kimsesi...


İşte o an yokluğunu çok hisseder ve sanki bir kutuptaymış gibi üşür yalnız sadece içerisi üşür yüzünde, elinde, kolunda bir yanma başlamıştır bile o an herkesden uzaklaşmak ister sessiz sakin bir yerde oturmak babasını düşünerek hıçkıra hıçkıra ağlamak ister..



Veyahutta bir bayram günü nerde babasını kucaklayan bir çocuk görse ve ona şeker uzatan harçlık veren babası "keşke babam yanımda olsaydı da tek değil o öpülesi ellerini sabahtan akşama kadar öpseydim" diyerek içinden geçirir elbette diğer günlerden daha da zordur bayram onlar içinher tarafta babası olan çocuklar...

Gider babasının kabrine her zamanki yaptığı gibi babasının yokluğunu şikayet eder babasına, "babacım yine bir bayram günü ve sen yoksun keşke yanımda olsaydında elimden tutup dedemlere bayramlaşmaya gitseydik vallahi başka bir şey istemezdim bundan başka ne şeker... nede harçlık" gözleri dolar boğazına bir şey düğümlenir ve kalır öylece....

Tüm babası yada annesi vefat edenlere Rabbim sabır versin..